توبخندی گلدان دلم
پرمیشودازصدشاخه گل
توبمانی ای توجان دلم بی هوا به رخت بزنم زل
برده ای دل توازمن فریبایی چرا
ماه بانو بگورفتی نمی آیی چرا
گفته بودن پریچهر نگفتن این همه
شاه بانو اینهمه اصراف زیبایی چرا
گربمانی تاخود ماه قدم میزنم
نظم دنیا روبرای توبهم میزنم
ای همه دارونداردل بیمارمن
اون نگاه توگشایدگره کارمن
