چه تصویر غم انگیزی
درست یک روز پاییزی
تو رفتی از کنار من
آغاز انتظار من
امید دادی که می آیی
مرا کشت حس تنهایی
از هرچه فاصله بیزارم
بغضی سنگین در گلو دارم
نوشتم بیایی کنارت بهشت است
نوشتی قبول کن که این سرنوشت است
چه آسان کنار آمدی با نبودم
به راه آمدم تو به بی راهه رفتی
چه دیوانه ماندم چه بی رحمانه رفتی
یه دنیا غم گرفته است تمام تارو پودم
به جانم خریدم
آن همه درد و رنج را
که شاید بمانی
تو عمری کنارم
چه روزای سردی
گذشت در نبودت
نخواستی و نماندی
دل پردردی دارم
نوشتم بیایی کنارت بهشت است
نوشتی قبول کن که این سرنوشت است
چه آسان کنار آمدی با نبودم
به راه آمدم تو به بی راهه رفتی
چه دیوانه ماندم چه بی رحمانه رفتی
یه دنیا غم گرفته است تمام تارو پودم
